CODZIENNOŚĆ PO TRAUMIE

Od zrozumienia do codziennego działania.

Trauma nie kończy się wtedy, kiedy kończy się zagrożenie. Zostaje w sposobie, w jaki dziecko reaguje na dorosłych, granice, zmianę, konflikt czy zwykłe codzienne wymagania. Na szkoleniu pokazujemy, jak wcześniejsze doświadczenia wpływają na układ nerwowy, emocje, zachowanie i relacje. Rozmawiamy o agresji, wycofaniu, potrzebie kontroli, prowokowaniu, kłamstwach, ucieczkach i zachowaniach wysokiego ryzyka ale przede wszystkim odpowiadamy na pytanie: co z tą wiedzą zrobić w praktyce? Jak regulować zamiast eskalować, jak stawiać granice, kiedy wyciągać konsekwencje i jak rozpoznać moment, w którym codzienna trudność zaczyna zmieniać się w kryzys.

WIĘŹ, RELACJA I BEZPIECZEŃSTWO

O dzieciach, które boją się bliskości.

Nie każde dziecko potrafi przyjąć bliskość tylko dlatego, że wreszcie spotkało bezpiecznego dorosłego. Czasem właśnie wtedy zaczyna odpychać, kontrolować, prowokować, testować i sprawdzać, czy dorosły naprawdę zostanie. Na szkoleniu przyglądamy się stylom i zaburzeniom przywiązania, konfliktowi lojalności, trudnościom z przyjmowaniem pomocy i zachowaniom, które łatwo uznać za manipulację. Rozmawiamy o tym, jak budować relację bez wymuszania bliskości, jak być przewidywalnym dorosłym, jak naprawiać relację po konflikcie i jak zachować własne granice wtedy, gdy dziecko wystawia relację na kolejną próbę.

RODZINA, KTÓRA ŻYJE Z PIECZĄ

O decyzjach, które zmieniają życie całej rodziny.

Piecza zastępcza nigdy nie dotyczy jednej osoby. Przyjęcie dziecka zmienia relacje między partnerami, sytuację dzieci biologicznych i innych dzieci pozostających w pieczy, rytm domu, podział uwagi, obowiązków i odpowiedzialności. Na szkoleniu patrzymy więc nie tylko na potrzeby dziecka, ale na rodzinę jako całość. Rozmawiamy o przeciążeniu, zazdrości, poczuciu niesprawiedliwości, konfliktach, zmieniających się zasobach rodziny i cenie, jaką czasem płacą pozostali domownicy. O tym, jak pomagać dziecku, nie tracąc z oczu ludzi, którzy razem z nim tworzą rodzinę.

DORASTANIE PO TRUDNYCH DOŚWIADCZENIACH

Kiedy dziecko staje się nastolatkiem.

Trauma siedmiolatka i trauma siedemnastolatka nie wyglądają tak samo. Dorastanie przynosi potrzebę autonomii, bunt, intensywne relacje rówieśnicze, seksualność, internet, używki i zachowania ryzykowne. Wracają też pytania o rodzinę biologiczną, własną historię i tożsamość. Rozmawiamy o tym, ile kontroli nadal potrzebuje nastolatek, a ile odpowiedzialności trzeba już zacząć mu oddawać, jak reagować na ryzyko bez zrywania relacji i jak budować więź z młodym człowiekiem, który czasem trafia do pieczy dopiero wtedy, gdy do pełnoletności pozostał rok czy dwa.

RODZINA BIOLOGICZNA NIE ZNIKA

Kontakty, lojalność i dziecko pomiędzy dorosłymi.

Umieszczenie dziecka w pieczy nie wymazuje jego wcześniejszych więzi. Dziecko może tęsknić za rodzicem, który je skrzywdził, idealizować go, chronić i jednocześnie bardzo się go bać. Na szkoleniu rozmawiamy o konflikcie lojalności, przygotowaniu do kontaktów, zachowaniu dziecka przed spotkaniem i po nim oraz sytuacjach, w których kontakty zaczynają je destabilizować. Pokazujemy, jak oddzielać obserwację od interpretacji, dokumentować niepokojące sygnały i działać na rzecz bezpieczeństwa dziecka, nie wciągając go jednocześnie w konflikt między dorosłymi. Tematem jest także współpraca z rodziną biologiczną – również wtedy, gdy emocje po obu stronach bardzo ją utrudniają.

DZIECKO, RODZINA, SYSTEM

Wspólny cel, różne perspektywy.

To szkolenie o sytuacjach, w których problemu nie da się rozwiązać wyłącznie po jednej stronie. Rodzice i opiekunowie widzą codzienność dziecka. Pracownicy systemu mają własne zadania, ograniczenia i odpowiedzialność. Specjaliści, szkoła czy sąd dokładają kolejne perspektywy. Rozmawiamy o tym, jak trauma wpływa nie tylko na dziecko, ale również na komunikację dorosłych wokół niego; gdzie kończy się odpowiedzialność jednej osoby, a zaczyna drugiej; jak rozmawiać o granicach, kryzysach i bezpieczeństwie bez wzajemnego obwiniania.

TRAUMA, FASD, ADHD, ASD

Różne źródła podobnych zachowań.

Impulsywność, problemy z koncentracją, wybuchy emocji, sztywność, trudności społeczne czy potrzeba kontroli mogą wyglądać bardzo podobnie, choć stoją za nimi zupełnie różne mechanizmy. Na szkoleniu pokazujemy, gdzie nakładają się obrazy traumy, ADHD, spektrum autyzmu i FASD oraz dlaczego sama lista objawów nie wystarcza do zrozumienia dziecka. Dużo miejsca poświęcamy diagnozowaniu za wcześnie, kiedy diagnoza zaczyna opisywać kryzys i destabilizację po zmianie środowiska, ale również diagnozowaniu za późno, bo wszystkie trudności przez lata tłumaczone są traumą. Diagnoza ma pomagać zrozumieć funkcjonowanie dziecka i planować wsparcie – nie stawać się kolejną etykietą.

TRUDNE ZACHOWANIE CZY OBJAW?

Kiedy wychowanie spotyka diagnozę.

Agresja, nieposłuszeństwo, kłamstwa, kradzieże, ucieczki, impulsywność czy ciągłe łamanie zasad łatwo uruchamiają pytanie: „jak wyciągnąć konsekwencje?”. Tymczasem zanim odpowiemy, trzeba wiedzieć, z czego dane zachowanie wynika i czego dziecko rzeczywiście jest w stanie się nauczyć. Na szkoleniu patrzymy na trudne zachowania w kontekście traumy, zaburzeń neurorozwojowych, trudności regulacyjnych i funkcji wykonawczych. Rozmawiamy o obserwacji, diagnozie, różnicy między „nie chce” a „nie potrafi”, dostosowywaniu wymagań i sytuacjach, w których standardowe metody wychowawcze nie tylko nie działają, ale dokładają kolejną warstwę konfliktu.

Z PLACÓWKI DO RODZINY

O przygotowaniu dziecka do zmiany.

Dobra zmiana też jest zmianą. Przejście do rodziny zastępczej lub adopcyjnej może oznaczać dla dziecka bezpieczeństwo i szansę na trwałą relację, ale jednocześnie kolejne rozstanie, utratę znanych ludzi i ogromną niepewność. Rozmawiamy o przygotowaniu dziecka do poznania nowej rodziny, pierwszych spotkaniach, rodzeństwie, konflikcie lojalności i pożegnaniu z ważnymi osobami. Pokazujemy, jak przekazywać nowej rodzinie wiedzę o dziecku, nie zamieniając jego historii w katalog problemów, i jak przeprowadzić zmianę tak, żeby dziecko nie musiało po raz kolejny zaczynać życia od wymazania tego, co było wcześniej.

DOROSŁOŚĆ PRZED OSIEMNASTKĄ

Przygotowanie do samodzielności.

Pełnoletność jest datą w dokumentach. Samodzielność jest procesem. Na szkoleniu rozmawiamy o tym, jak przygotowywać młodego człowieka do prawdziwego życia: zarządzania pieniędzmi, organizowania codzienności, dbania o zdrowie, załatwiania spraw urzędowych, nauki, pracy, mieszkania i budowania własnej sieci wsparcia. Przyglądamy się też temu, jak trauma, FASD, ADHD i inne trudności mogą powodować ogromną różnicę między wiekiem metrykalnym a rzeczywistą gotowością do dorosłości. I jak pozwalać młodemu człowiekowi popełniać błędy jeszcze wtedy, kiedy obok jest dorosły, który pomoże je naprawić.